عطیه محمدزاده:)

ادامه پست قبلی 👇 و پسرم که کمتر از بیست روز است که یاد گرفته راه برود. که هر جای خانه که باشم، چه کنار سینک و ظرف‌های نشسته، چه پای کتابی که بالاخره بعد از چند روز بازش کرده‌ام، چه وسط تا کردن لباسها، چه درست همان لحظه‌ای که چای تازه‌دم ریخته‌ام برای خودم، چه حتی وسط نماز، چهاردست‌ و‌ پا خودش را می‌رساند به من... می‌آ…

ادامه پست قبلی: کتاب‌هایی که می‌شد خواند و نخواندم. آدم‌هایی که می‌شد بیشتر دوستشان داشت و شاید نداشتم. روزها و هفته‌ها و ماه‌هایی که رفتند و دیگر برنمی‌گردند. آخر ذهنم همیشه با یادآوری گذشته می‌رود پی همین چیزها. باز خوب است که نمی‌چسبم به این جور فکرها. اصلا چطور است این‌بار به‌ جای اینکه بیست سال گذشته را نگاه کنم، …

پریشب، یک پیامک آمد روی گوشیم. نوشته بود: «سلام عزیزم. فلانی هستم. چطوری می‌تونم ازت وقت مشاوره بگیرم برای بدغذایی دخترم؟» با دیدن اسم «فلانی»، ناگهان رفتم به بیست سال قبل. کلاس اول دبیرستان. مدرسه‌ی فرزانگان نیشابور. فکر کن برمی‌گشتیم به سال ۱۳۸۶، زنگ تفریح قبل از کلاس شیمی‌. بعد یکی می‌آمد در گوش ما دو نفر می‌گفت: سا…

ممنونم که برام کامنت گذاشتید. نمی‌دونم چیزی درباره آرکتایپ‌های شخصیتی شنیدین یا نه؟ نمی‌دونم چند نفر شما مثل من بُعدِ «آتنا»تون خیلی پررنگه. من هم چیزی از این کهن‌الگو ها نمی‌دونستم تا اینکه از چند نفر از دوستانم شنیدم که بهم میگفتن: «عطیه تو چقدرررر آتنایی!» (اگر نمی‌دونید‌ چی هست سرچ کنید) حتما بخشی‌ از این طرز فکر ه…

#روزنوشته ساعت هفت صبح‌ است. از همسرم خواستم کنار بچه‌ها بماند و من به‌جایش برای خرید نان بروم. حالا توی ماشین نشسته‌ام و تا رسیدن نوبتم، مشغول نوشتن این چند خطم. نفرِ قبل از من، پسری حدود شانزده، هفده‌ساله است که نزدیک به نیم ساعت است جلوی نانوایی نشسته و تقریباً هیچ کاری نمی‌کند. هیچ کاری. فقط رفت‌وآمد ماشین‌ها را تم…