شعر و غزل چامه

سنگ، سنگ نیست پشتِ حرفِ سنگ حرف دیگری است این صبورِ پُر صلابتی که قد کشیده تا قرابتِ قرون این همیشه ساکت این سرود زنده این حقیقت درون زندگی، همین کوه رو به روست این سپیدِ سربلند این نشانه‌ی شکوهمند این که تا هنوز و تا همیشه با زلال آسمان گرم گفتگوست زندگی همین درخت‌های دره این چهار چشمه این عقیل این هنوز هم غریب زندگی …

بیا، که دیدن رویت مبارکست صباح بیا، که زنده به بوی تو می شوند ارواح تویی، که وصل تو هر درد را بود درمان تویی، که نام تو هر بند را بود مفتاح فروغ روی تو بر جان چنان تجلی کرد که بر سواد شب تیره پرتو مصباح به راستی که: نظیرت کجا به دست آرد؟ هزار سال گر افاق طی کند سیاح من از شریعت عشق تو دارم این فتوی که: می پرستی و رندی …

شما که عشقِتان زندگی‌ست شما که خشمِتان مرگ است، شما که تابانده‌اید در یأسِ آسمان‌ها امیدِ ستارگان را شما که به وجود آورده‌اید سالیان را قرون را و مردانی زاده‌اید که نوشته‌اند بر چوبه‌ی دارها یادگارها و تاریخِ بزرگِ آینده را با امید در بطنِ کوچکِ خود پرورده‌اید و شما که پرورده‌اید فتح را در زهدانِ شکست، شما که عشقِتان ز…

آن لب نو خط غباری از دل ما برنداشت آب خضر از دل‌سیاهی فکر اسکندر نداشت خانمان سوزست برق بی‌نیازی‌های حسن ورنه آن آیینه‌رو حاجت به خاکستر نداشت از بیابانی که سالم برد بی‌دردی مرا غیر خون بی‌گناهان لاله‌ای دیگر نداشت من به اوج لامکان بردم، وگرنه پیش ازین عشقبازی پله‌ای از دار بالاتر نداشت چون هلال عید، دور جام یک دم بیش …

ای ز شراب غفلت مست و خراب مانده با سایه خو گرفته، وز آفتاب مانده تا چند باشی آخر از حرص نفس کافر ایمان به باد داده در خورد و خواب مانده؟ اندیشه کن تو روزی کین خفتگان ره را گه در حجاب بینی گه در عذاب مانده آنجا که نقدها را ناقد عیار خواهد مردان مرد بینی در اضطراب مانده وانجا که باز خواهند از جان و دل نشانی هم دل سیاه بی…