چتمارس.

در بی‌ربط‌ترین اتفاق ممکن، سروکله‌ی پدرم این‌جا پیدا شد. در حالی که بیشتر از پدر، انتظار ظهور مرگ را می‌کشیدم، قاتل اصلی با یک شنل کثیف گفت دیگر طاقت دل‌تنگی را نداشته و از مشهد آمده لیسار‌ تا من را ببیند. البته که فهمیدم در واقع به دلیل کاری لازم داشته برود تهران و بعد با خودش گفته حالا که تا تهران آمده، تا رشت هم برو…

بعضی روزها تا ۱۸ ساعت کار می‌کنم. البته که وسطش غذا هم می‌خورم. چند تا چنل را هم وسطش می‌خوانم. چندباری اینستاگرام را هم منور می‌کنم. ولی اصل قضیه همین است که ۱۸ ساعت از بعضی روزهایم پابند کارم. یعنی تا سر کوچه هم نمی‌توانم بروم، چون برگشتن به سر کار بعد از رفتن به سر کوچه سخت است. بعضی هفته‌ها افسردگی بدتر جفتک می‌اند…

ولی با بعضی چیزا بیشتر یادش می‌افتی-

یک اسکرین‌شات یافت‌شده در گالری.

خوب که نگاه کنی، ناخودآگاه تو همیشه منتظر است چیزی را بکُشی. اصلن آدم همیشه به انتظار کشتن چیزی زنده است.