درد ناتمام کلام

دوستت دارم مثل جنین گندمی در شکم زمین که تکان می‌دهد پای کوچکش را و خاک انگار برای اولین بار صدای آمدن بهار را می‌شنود دوستت دارم مثل کشاورزی که ذوق می‌کند برای باران و با هر قطره‌ تمام خشک‌سالی از شانه‌هایش می‌ریزد دوستت دارم مثل لکنت کودکی که تازه فهمیده نام مادرش زیباترین واژه‌ی دنیاست این شعر که خواندی سه بند بیشتر…

بازآمدنت در پله‌های خاموش از شکستگی باران می‌آید صدای تو در سمت فراموشی رگه‌ای از بهار داری هر شب با دست‌های خالی از خاکستر نگاهت پرنده‌ای می‌سازم که پر می‌کشد به سمت نبودنت باد سرگردان کوچه‌های توام از میان انگشتانت گذشته‌ام و بوی دست‌هایت مانده در تمام بی‌قراری‌ام درد_ناتمام_کلام

لبخندت چیزی میان طلوع و تبعید بود سال‌هاست از خودم دورم چنان‌دور که گاهی خودم را جا می‌گذارم در صدای تو □فارسی، کوردی□ زه‌رده‌خه‌نه‌ت شتێک بوو لەنێوانی هەڵاتنی خۆر و ته‌بعید ساڵانێکە لە خۆم دوورم ئەوەندە دوور کە هەندێ جار خۆمم جێ دێڵم لە دەنگی تۆدا درد_ناتمام_کلام

قبلاً گفتم عزیزم تنها در پای تو زیباست این کفش‌ها... اما کفش آمدن به پا کن! بیا که تق‌ تقِ قدم‌هایت به راه می‌اندازد تپ تپِ دلم را بیا که صدای آمدنت شنیدنی‌تر است از هر آمدنی درد_ناتمام_کلام

هیچ می‌دانی گیج کرده‌ای تقویم را ؟ بهار یخ زده است و پاییز آن‌قدر برگ‌ریزان ندارد که بپوشاند جای خالی تو را □ هیچ می‌دانی پس از رفتنت چه برف سنگینی ماند بر شاخه‌های دلم؟ من قول داده بودم بمانم اما قلب تو قلب تو بی‌رحم بود که رفتنت این‌همه تنهایی به جا گذاشت درد_ناتمام_کلام