درویدوس

در نهایت، یک سوال برای امشب.

پس من رو بپذیر، به قدر وسع کوچکم. سهم من از عشق ممکنه کمتر یا بیشتر باشه، اما واقعیه. و تو بهترین نگاهبان عشق هستی.

خردمندی گفته جهان آفریده شد که عشق نمود پیدا کنه. فقط عشق و بس. هر چیز دیگری، از جمله عقل نیرومند انسانی ما، بعد از عشق قرار داره. و به نظرم زندگی جز عشق نیست، که ما فقط وقتی عشق رو درک می‌کنیم، به‌واقع احساس زنده بودن داریم. و عشق بسیار لطیف و زیباست. چطور ممکنه با تماشا کردن لبخند او که دوستش داریم، فکر کنیم دیگه هیچ…

فکر می‌کنم جهان درونی انسان‌ها اونقدر بزرگه که می‌تونه جهان بی‌انتهای بیرونی رو در خودش بپذیره. و شاید فقط آدم‌ها چنین قابلیتی داشته باشن. چه بسی ما اینجا هستیم که این عظمت رو به قدر وسع درک کنیم. او که این شاهکار رو آفریده، در بیرون و درون ما، فراتر از درک ما قرار داره. نگاه او چی بوده؟ مقصودش چی بوده؟ ما چرا اینجا هس…

به ماه نگاه می‌کنم و شگفت‌زده میشم. چطور ممکنه یک کره‌ی سنگی عظیم اونجا در آسمون باشه و گرد ما بچرخه؟ همین الان، روی سطح ماه چه خبره؟ اگر اونجا بودم، چه احساسی داشتم؟ وقتی زمین کوچک‌مون رو از اونجا می‌دیدم، می‌تونستم فقط بپذیرم؟ یا از مواجهه با این عظمت در آفرینش، منهدم می‌شدم؟