قرارِ پنجشنبه‌ها

تا سقفِ بایگانیِ جمهوری‌اسلامی پر از پرونده‌هایی‌ست که دوست ندارد دوباره ورق بخورند. این نظام آن‌قدر که گذشته‌ی خودش را سانسور کرده، در تاریخِ مخالفانش دست نبرده است. این رفتارِ کسی‌ست که از مواجهه با گفته‌ها و کرده‌های خودش اکراه دارد! اما در میانِ همه‌‌ی آن‌ها، پرونده‌ای هست که گمان می‌کنم یادآوریش بیش از هرچیزی روان…

دقیقه‌ی نود و یکِ بازی بود. من چهارزانو نشسته بودم کفِ کافه. دو دسته آدمِ مضطربِ ساکت بودیم که صدای تپش قلب‌مان را بلندتر از هوارکشیدنِ خیابانی می‌شنیدیم، وقتی داشت از پشتِ میکروفونِ استودیو به «بچه‌ها» التماس می‌کرد که مساوی کنند! مساوی نکردند. باختند. به بَد کسی هم باختند! به آمریکا! نفسِ حبس‌شده‌ی من بالاخره بالا آم…

یک : دردها، همان‌قدر که نیازمندِ درمان‌اند، محتاجِ روایت‌شدن هم هستند. بخشی از «التیام»، در «شرح‌دادنِ درد» است؛ در این که بتوانی ازش حرف بزنی. اسمش را بدانی، جاش را روی تن و جانت نشان بدهی و بگویی: «از این‌جا شروع شد، تا این‌جا آمد، و الان حالم این‌‌جوری‌ست‌‌‌‌...» حتی من می‌گویم زخمِ درحالِ بهبود، تا وقتی نتوانسته‌ای…

آچار به‌دست از چاله‌سرویس می‌آید بالا و دستش را با دستمالِ کثیف، تمیز می‌کند: «عمرشو کرده، جای پیچ‌هاش گشاد شده، آخرش باید عوض شه. ولی فعلا دوتا مُهره‌‌‌ انداختم پشت پیچ‌ها که موقتا نگهش داره!» دارد از «ماشین» حرف می‌زند، ولی کلمه‌به‌کلمه‌ی جمله‌هاش من را از زمین بلند می‌کند، هزاران‌متر می‌برد بالا و در دِی‌ماهی که گذش…

از همه‌ی لالایی‌های دنیا، لالایی‌های کُردی، و بین‌ِ همه‌ی لالایی‌های کُردی، این‌یکی. به‌روایتِ سه‌تار... کدوم شبِ سرسخت و بی‌قراری هست که آروم نگیره باهاش و چشماش نره رو هم!