جواد زهتاب

هنوز خونِ سپیدار، خطِ قرمزِ ماست فریبمان ندهد برقِ هر نشانهٔ زرد تمام، رنگ و لعاب است گنجِ مدعیان به یک پشیز نمی‌ارزد این خزانهٔ زرد مگر سکوتِ من و تو به گوش‌ها برسد میان همهمهٔ این همه رسانهٔ زرد... #جواد_زهتاب

کِسِل، خسته، دلگیر، هر یک به رنگی شدیم از جهان سیر، هر یک به رنگی اسیرانِ بختیم هر یک به شکلی گرفتار تقدیر، هر یک به رنگی جهانی پر از زرق و برق است و ما نیز همه ماتِ تصویر، هر یک به رنگی جهانِ پر از رنگ را ساده دیدیم به نیرنگِ تفسیر، هر یک به رنگی قفس را ندیدیم و سرگرم ماندیم، به قفل و به زنجیر، هر یک به رنگی یکی تند ر…

از پسِ این تیرگی‌ها برنیامد ماه ما صبحِ امیدی نمی‌زاید شبِ جانکاه ما گفتم: ای دستم به دامانت! بلندم کن ز خاک گفت: دستت را بکش از دامنِ کوتاه ما از همان آغاز این دو پشت هم پنهان شدند شاه، پشتِ شیخ ما و شیخ، پشتِ شاه ما اینکه در یک قایقیم ای شیخ! از اقبال ماست گرچه در یک راستا هرگز نبوده راه ما ای مقنی! آب چندانی نصیب ما…

تو را نیز ای دوست رسوا کنند اگر زخم‌هایم دهن وا کنند #جواد_زهتاب . .

چه غم دارم از اینکه حاشا کنند؟ بگو صبحِ فردا تماشا کنند توقع چه داری از این همرهان؟ چه کردند با خود که با ما کنند؟ «چو فردا برآید بلندآفتاب» همه اقتدا بر یهودا کنند حریفِ شرابند امشب، ولی چو فردا شود فکرِ فردا کنند سرِ دار از عشق خواهم سرود بگو صبحِ فردا تماشا کنند #جواد_زهتاب