"مردی به نامِ قاف"

حالا که به عقب برمی‌گردم، تمام اون درد‌ها برام معنی پیدا می‌کنه. انگار آمده بودند تا از من، منِ بهتری بسازن و ساختن. درد کشیدم اما موفق هم شدم.

این حقیقت است که کسی نمی‌تواند به‌طور صمیمانه با دیگری زندگی کند، مگر اینکه ابتدا با خودش صمیمی شده باشد.

تو مثل گل شاه پسند، ریشه کردی توی قلبم و تمام باغ دلم‌و پر کردی از گل‌های رنگارنگِ بی پایان.

خبرها غمگینم میکنند. آن بیرون، آدم ها غمگینم میکنند. آنچه هستم غمگینم میکند و آنچه نیستم هم همینطور. این روز ها همه چیز غمگینم می‌کند؛ دست از سرِ توخالی شده‌ام بردارید.

به هر سو که پناه می‌برم، غم قبل از من اون‌جا نشسته.