یادداشت‌ها

فردا هيچ‌کس حق ندارد خسته شود. آنقدر چشم‌های مظلوم به در و ديوار دوخته است که فرصتی برای ماندن و خميدن نيست. کودکی پنج‌ساله‌، هنوز اميدوار است که پدرش از قاب عکس بيرون بيايد و او را بغل کند. دخترکی شيرين‌زبان نمره‌های بيست کارنامه‌اش را زير فرش‌های نخ‌نما نگه داشته است. جنازه‌ها را تشييع کن، بغض‌هايت را بشمار، براي هم…

چرا ايستاديم؟ اگر می‌نشستيم و آن می‌شد كه مهاجمان می‌خواستند، اكنون ما نيز اين نبوديم كه هستيم. زبونی و تسليم و وادادگی تا پستوخانهٔ روحمان ريشه می‌دواند و بی‌اذن و اشارت بدخواهانمان، به سوی هيچ خير و شری نمی‌رفتيم. ايستاديم و گوهر جان را گرامی‌تر از ايمان و عزت نشمرديم تا قلم سرنوشت ما در دست بدخواهان و نارفيقان ما نب…

جنبندگانِ جنگ آنان که جز به نفوذ و اقتدار بیشتر نمی‌اندیشند و جز صدای طبل جنگ، قلب و روحشان را نمی‌نوازد، هراس‌انگیزترین جنبندگان روی زمین‌اند، حتی اگر پشت مقدس‌ترین آرمان‌های انسانی سنگر بگیرند. رضا بابایی ۹۸/۸/۸

به مناسبت یک خرداد سالروز تولد استاد رضا بابایی چهارده غزل از حافظ با صدای او که دلبسته‌ی حافظ بود و کوشید حافظانه زندگی کند.

هيچ جمله‌ای را تا پايان نگرفته است، نبايد معنا كرد. نقطه، خبر از پايان جمله می‌دهد و راه را برای سخن گفتن دربارهٔ معنا و صدق و كذب آن باز می‌كند؛ اما تا پيش از آن، فقط بايد انتظار كشيد. وقتی در پايان عبارتی كوتاه يا بلند، نقطه می‌گذاريم، در واقع به خوانندهٔ خود اجازه داده‌ايم كه دربارهٔ آن و معنای ساده يا دشوارش، داوری…