من چراغ‌ها را روشن می‌کنم.

گاهی به خودم نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم چقدر حیفه که این همه میل به ساختن، این‌‌ همه امید و آرزو، این‌ همه ایده‌‌ی بکر یا قلبی پر از نور، توی روزگاری زندگی کنه که بقا، نسبت به چیزهای دیگه ترجیح داده میشه.

من تویِ بدترین و بهترین لحظه‌هام، اینجا نوشتم. شاید نوشتن نجات‌دهنده نباشه؛ اما تسکین‌دهنده چرا.

زمان می‌گذره، همون موقعیت‌هایی که تو توش بودی برای آدم‌های دیگه پیش میاد، واکنش‌هاشون رو می‌بینی و می‌فهمی چقدر قوی بودی. می‌فهمی شاید جز تو کسی از پسش برنمیومد. البته که همیشه قوی بودن خوشایند نیست.

هر چی بزرگ‌تر می‌شم، کمتر آدما رو قضاوت می‌کنم. کی می‌دونه یه ساعت قبل از این که یه آدم رو می‌بینی، تویِ زندگیش چی گذشته؟!

حالا که نگاه می‌کنم چقدر فرزندِ بی‌دردسری بودم، دوستِ بی‌دردسری بودم، دانش‌آموز بی‌دردسری بودم، دانشجویِ بی‌دردسری بودم و حالا حتی توی محلِ کارم، آدمِ بی‌دردسری هستم و چه تجربه‌هایی فدای این بی‌دردسر بودن شده.