سجاد سامانی

اگر نشانهٔ عقل است دوری از غم عشق خوشا به من که به دیوانگی شدم مشهور! ‌ سجاد سامانی @SajjadSamani

حیدر که شاه عالم و عالم غلام او من هم غلام عام غلامان عام او حیدر که از کلیم خدا خوش‌سخن‌تر است صدها سخنورند اسیر کلام او حیدر که نیست با احدی قابل قیاس والاتر از تصور عالم مقام او حیدر که نام او‌ گره از کار ما گشود نام خداست زمزمه‌ی صبح و شام او از هوش برده شیردلان را شهامتش پیوند خورده نام عدالت به نام او آن کس که اح…

آهندل خودشیفته‌ی کافر مغرور دور است که یادی کند از عاشق مهجور ... می‌گفت: در این شهر، که دلباخته‌ام نیست؟ آنقدر که محبوبم و آنقدر که مشهور گفتم که تو منظور من از اینهمه شعری مغرور، نگاهی به من انداخت که: منظور؟! من شاعر دوران کهن بودم و آن مست آمد به مزار من و برخاستم از گور بار دگرش دیدم و در نامه نوشتم: نزدیک رقیبانی…

وعده‌ی دیدار ...‌ ‌ آمد به مزار من و خشنودترین بود پس وعده‌ی دیدار که می‌گفت، همین بود ... ‌ از دشت گذر کرد خرامان و خرامان صیاد، فراوان و فراوان به کمین بود ‌ از جانب خود راندن و بر خاک نشاندن پاداش دعای منِ سجاده نشین بود ... ‌ زاهد، به نگاهی دل و دین باختی آخر ای وای اگر آخر تقوای تو این بود ‌ کم سرزنشت میکنم ای دل …

دلیل اشک من ... ‌ سلام کردم و گفتم مرا که یادت هست؟ جواب دادی و گفتی به جا نیاوردم ... ‌ دلیل اشک مرا دوستان که پرسیدند صبور بودم و نام تو را نیاوردم #سجاد_سامانی ‌ @sajjadsamani