شهرِ بی‌شاعر

همین که می‌دونم پاییز چقدر نزدیکه حالم بهتره؛ با این‌که هنوز به شهر و کوچه‌ی ما نرسیده، با این‌که روزهای خوبی نبوده و نیست. حداقل بارون و بوی نارنگی و لباس گرم و یک عالمه ترانه‌ی پاییزی هست، و یک دنیای بد.

بنده به مراتب الان آمیب بهتری هستم تا انسان.

نه اون شیری که توی قفس باغ‌وحشه سلطان جنگله، نه آدمی که توی ایران زندگی می‌کنه هوشمندترین موجود روی این سیاره.

انسان رو چیزی تبدیل به انسان کرده که در عین داشتن، از ما سلب شده. یک مغز بزرگ‌تر از اجدادمون برای پردازش و یادگیری و رویا بافتن و حتی خواب دیدن. صد تریلیون سیناپسی که بهت اجازه‌ی درک و فهم کردن و اراده برای هرچیزی رو میده، اما الان صد تریلیون مانع مقابلته.

فکرم اندازه‌ی اتاقمه. اندازه‌ی خوابیدن و بیدار شدن و نفس کشیدن. جایی دورتر از این چهار دیواری نمی‌تونه بره.