‌اسلحه ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌

تو زیبا ترین حزن من بودی، عزیز ترین زخمم بودی، و دلخواه ترین رنجم. و اینکه با افعال گذشته از تو یاد میکنم، غم انگیز ترین شکل انقراض است که برگزیده‌ام.

شاید عادلانه نباشد که پس از گذراندن برخی روز ها، پس از آن رنج های از غشای روح گذشته، درد های به عمق وجود نفوذ کرده و زخم های به مغز استخوان رسیده. آدمی همچنان صاحبِ نامِ گذشته اش باشد! آخر میدانی رَد درد معنای جان را تغییر میدهد؛ و اکنون غریبه ای مقابل آیینه ایستاده که منتظر نامی تازه است!

عشق در زندگی هر انسان صورتی دیگر دارد. گاه بزرگ‌ترین امیدِ اوست و گاه، بزرگ‌ترین اندوهِ او. و اکنون تو به من بگو! چگونه با آن جثه‌ی ظریف و نحیف، شدی بزرگ‌ترین اندوهِ من؟ آخر هر چه فکر میکنم آن حجم از غمی که به من هدیه دادی برای دستان ظریفت بسیار بزرگ بود!

نمی‌توان زنده بود و دوستت نداشت، نمیتوان نفس کشید و عاشقت نبود، نمیتوان بود و ندید تورا، نمیتوان ماند و نخواست تورا.. فراموش نمی‌شوی به هر تلاشی. از یاد نمی‌روی با هر تقلائی! نمیشود! نمیشود. و میخواهی بدانی چه؟ بازهم نمیشود.

تو خوابیده ای آرام. و من پشت پلک های تو آنقدر می‌بارم تا پنجره را باز کنی! دست هایت را زیر باران بگیری و بخندی.