وحشی بافقی

گرم آمد و بر آتش شوقم نشاند و رفت آتش به جای آب ز چشمم فشاند و رفت آمد چو باد و مضطربم کرد همچو برق وز آتشم زبانه به گردون رساند و رفت برخاستم که دست دعایی برآورم دشنام داد و راه دگر کرد و راند و رفت از پی دویدمش که عنان گیریی کنم افراشت تازیانه و مرکب جهاند و رفت وحشی نشد نصیبم از او تازیانه‌ای ! چشمم به حسرت از پی او…

از کرم در من بیچاره نظر کن نفسی که ندارم به جز از لطف تو فریادرسی روی بنمای که تا پیش رُخت جان بدهم چه زیان دارد اگر سود کند از تو کسی؟ در سرم نیست به جز دیدنِ تو سودایی در دلم نیست به جز پیش تو مردن هوسی پیش از آن کز تو مرا جان به لب آید ناگاه نظری کن تو مرا عمر نمانده است بسی تو خود انصاف بده بلبل جان مشتاق بی‌گلستان…

به طوفِ کعبه منِ خاکسار خواهم رفت ولی به یاد سر کوی یار خواهم رفت اگر به باغ روم بهرِ دیدن گل و سرو به یاد قامت آن گلعُذار خواهم رفت جدا ز یار چه باشم در این دیار مقیم؟ چو یار کرد سفر زین دیار خواهم رفت مرا به میکده ای محتسب رجوعی نیست اگر روم پی دفع خمار خواهم رفت به رهگذارش اگر خاک ره شود سر من کجا چو وحشی از آن رهگذ…

ز پیشِ دیده تا جانانِ من رفت تو پنداری که از تن جانِ من رفت اگر خود همره جانان نرفتم ولی فرسنگها افغانِ من رفت سر و سامان مجو از من چو رفتی تو چون رفتی سر و سامانِ من رفت چه دید از من که چون برهم زدم چشم چو اشک از دیده‌ی گریانِ من رفت از آن پیچم به خود چون مار وحشی که گنج کلبه‌ی ویرانِ من رفت #عاشق_جگرسوخته #وحشی_بافقی…

ای چشمِ تو دلفریب و جادو در چشمِ تو خیره چشمِ آهو در چشمِ منی و غایب از چشم زان چشم همی‌کنم به هر سو صد چشمه ز چشم من گشاید چون چشم برافکنم بر آن رو چشمم بستی به زلف دلبند هوشم بُردی به چشم جادو هر شب چو چراغ چشم دارم تا چشم من و چراغ من کو این چشم و دهان و گردن و گوش چشمت مرساد و دست و بازو مه گر چه به چشم خلق زیباست …